BBC CARDIFF SINGER OF THE WORLD 2007
Als puber keek ik om het jaar, ergens half juni, al geboeid naar de BBC verslagen van ‘Cardiff singer of the World’. Ik had altijd een stille wens om hier ooit eens aan mee te mogen doen, hoewel deze wens nooit erg realistisch leek. Bryn Terfel, Dmitri Hvrostovsky, Karita Matilla, allemaal winnaars van dit befaamde concours, ik heb niet de arrogantie om me met dit soort grootheden te meten…
Toen ontving ik vorig jaar op 22 mei (datum in mijn inbox gechecked!) een E-mail van de BBC dat ik aanbevolen was als Nederlandse kandidaat voor de Cadiff Singer 2007 en of ik wilde auditeren. Ik heb deze E-mail gelezen en hem niet beantwoord. Ik wilde niet en had niet het gevoel dat ik hier klaar voor was. Zes maanden verstreken en in november kreeg ik weer een mail of ik op 11 december (zonder aanmeldingsformulier ingevuld te hebben!) in Amsterdam wilde voorzingen. Ging niet! Ik was nog in Parijs, en zou pas de 12e in Amsterdam aankomen, voor een tweetal concerten met de Opera Studio Nederland. Kortom, het leek allemaal niet te werken. Uiteindelijk heb ik mijn reis dan omgeboekt en heb ik in Amsterdam geauditeerd.
Nu was het al in het begin van het seizoen bekend dat ik 25 juni première zou hebben van Britten’s “The Rape of Lucretia” in Parijs, en de data voor de competitie waren van 6 tot 17 juni. Ik wist dus bijna zeker dat als ik geselecteerd zou worden ik NOOIT vrij zou krijgen in Parijs om naar Cardiff af te reizen. En dan ga je heel erg ontspannen een auditie in. Er hangt voor je gevoel niets van af, en ik zong als nooit tevoren in een auditie, (een tactiek om te onthouden dus!). En ja hoor, een paar dagen later kwam het telefoontje uit Cardiff dat ik geselecteerd was en of ik zo vriendelijk wilde zijn om met mijn baas in conclaaf te gaan over de mogelijkheden om vrij te krijgen.
En ik kreeg vrij!
Toen kwam de stress…Ík was de Nederlandse kandidaat! Maar wat zou ik daar in ’s hemelsnaam gaan zingen?
Na veel koffie met mijn zangleraar David Wilson-Johnson en veel telefoontjes met Hans Nieuwenhuis van Opera Studio NL (mijn twee belangrijkste steunpilaren op artistiek gebied) kwam ik tot twee geschikte programma’s. Eén voor de Mainprize (MP) en één voor de Songprize (SP).
In de MP werd het: ‘See, the raging flames arise’ uit Joshua van Händel, ‘Rivolgete a lui lo sguardo’ uit Così fan tutte van Mozart, ‘Mein Sehnen, mein Wähnen’ uit Die tote Stadt van Korngold en ‘Now you may save your scornful looks’ uit Owen Wingrave van Britten. Een programma waarin bijna alle stijlen en talen aan bod kwamen en waarin ik veel van mezelf kon laten zien!
Voor de SP werd het: Musensohn van Schubert, twee liederen van Samuel de Lange (de broer van Daniël de Lange), en twee liederen van Duparc (‘chanson triste’ en ‘l’invitation au voyage’).
En wat gebeurt er dan ongeveer twee weken voordat je naar Cardiff vertrekt? Jawel, ik kreeg een zware verkoudheid die maar nier over wilde gaan. Gelukkig ging de verkoudheid niet op mijn stem zitten en kon ik ‘gewoon’ zingen. Maar de stress dat dit wel zou gebeuren was natuurlijk groot!
Op 6 juni vertrok ik dan verkouden en gestressd naar Cardiff.
Al meteen de eerste middag, een uur na aankomst had ik mijn eerste repetitie voor mijn Songprize recital, met mijn pianist Philip Thomas. Een geweldige pianist, met wie ik in de loop van de week goed bevriend ben geraakt en met wie ik in de toekomst hopelijk nog veel kan samenwerken! Twee uur gewerkt aan het SP programma dat op zondag de 10e om 14.00u zou plaatsvinden in het ‘New Theatre’.
De volgende dag hadden we een welkomsreceptie. Alle kandidaten werden aan elkaar, aan de directrice van BBC Wales en aan de burgemeester van Cardiff voorgesteld. De ontspannen sfeer was tekenend voor de sfeer gedurende de rest van het concours.
Doordat er uit meer dan 1000 aanmeldingen (waarvan er 677 in bijna 70 verschillende steden hebben voorgezongen) slechts 25 kandidaten waren overgebleven die uiteindelijk uitgenodigd werden om naar Cardiff af te reizen, is iedereen die daar dan is eigenlijk al een winnaar! En zo werden we ook behandeld.
Alles was tot in de puntjes verzorgd. Vanaf het moment dat je vliegtuig landt in Cardiff tot het moment dat je weer vertrekt word je geheel in de watten gelegd onder het mom: ‘Jullie concentreren je op het zingen, wij doen de rest’. En die rest is ook LETTERLIJK de rest! Ze komen je nog net niet instoppen in je bed, maar het komt dichtbij!
Mijn eerste pianorepetitie met Carlo Rizzi was op vrijdagochtend en was….rampzalig! Mijn stem deed niets dan tegenwerken!! Ben na de repetitie naar de KNO-arts gegaan, die even in de keel keek en constateerde dat de stembanden ‘perfectly healthy’ waren. Hij gaf me een spray die de vervelende effecten van de verkoudheid een beetje tegenging.
Het liedrecital op zondag ging gelukkig goed. Ik werd die morgen wakker, en kon bij mijn eerste geluiden die uit mijn keel kwamen constateren dat de verkoudheid VOORBIJ was! Helaas waren er vijf zangers nog beter dan ik in de songprize en kwam ik niet in de finale.
De volgende morgen had ik mijn repetitie met het orkest van de Welsh National Opera. Gelukkig ging dit beter dan mijn pianorepetitie. Veel gewerkt aan Korngold en Britten. Carlo Rizzi bekende me dat hij meer dan 100 opera’s heeft gedirigeerd maar nog nooit van Owen Wingrave van Britten had gehoord. Aanvankelijk had hij moeite met de aria. Hij vond hem vormloos en richtingloos. Na mijn optreden dinsdag de 12e in st. David’s Hall bedankte hij me voor de kennismaking met deze aria, en hij was van plan de rest van de opera te bestuderen en misschien ergens te programmeren (hopelijk met mij in de titelrol dan!).
Ik was erg tevreden met het verloop van mijn optreden. Het publiek was geweldig. Zeer aandachtig en uitbundig na afloop!
Mijn Händel liep als een trein (Rizzi nam een hoger tempo dan in de repetities, onder invloed van de spanning). Mozart was lekker uitzingen en acteren (deze aria is door de BBC 4 helaas niet uitgezonden), Korngold was heerlijk om eindelijk een keer met VOL orkest te zingen. Ik zing deze aria al heel lang, maar dit was de eerste keer met orkest. Ik was verbaasd hoe veel makkelijker het is met orkest. Ik kreeg het gevoel dat ik gedragen werd door de klank van het orkest en dat ik bijna niets meer hoefde te doen (nou ja, behalve de aria zingen dan…)
De aria van Owen Wingrave is een aria die mijn zeer na aan het hart ligt. Owen is een pacifist en komt uit een familie van generaals en kolonels. Hij besluit te stoppen met zijn militaire opleiding en word uiteindelijk door zijn familie onterfd. Op het landhuis van de familie Wingrave ‘Paramore’ gaat de legende van een voorvader van Owen die zijn zoon doodsloeg toen deze weigerde te vechten tegen een vriend. Vader en zoon spoken sindsdien door de ‘haunted room’ in Paramore. In de aria die ik zong staat Owen voor de portretten van zijn voorouders en zegt hen vaarwel. In vrede heeft hij rust en kracht gevonden. Na een vurig pleidooi voor vrede ziet hij de geesten van zijn voorvader en zoon uit de ‘haunted room’ komen en gaat een verbaal duel met ze aan. Na zijn laatste woorden: “And I have won” verdwijnen de geesten en zucht Owen: “And at last I shall have… peace”. Uiteindelijk daagt zijn vriendin Kate hem uit zijn mannelijkheid te bewijzen door een nacht in de ‘haunted room’ te slapen, waar de familie hem de volgende dag dood aantreft.
Ik was opgelucht en uitgeput aan het eind van het optreden. De Owen Wingrave aria is er een die je niet te vaak moet zingen op een dag. Zeer zwaar voor de stem, maar vooral voor de geest!
Ondanks mijn goede optreden heb ik mijn dag niet gewonnen. Mijn 23-jarige Chinese collega Shen Yang, die o.a. de ‘ Flieder monoloog’ van Hans Sachs uit 'die Meistersinger von Nürnberg' van Wagner op geniale wijze vertolkte won mijn avond….En werd op zondagavond ook “Cardiff singer of the World 2007”. Het is hem van harte gegund! Hij gaat een grootse carrière tegemoet.
